Tottenham 0 - 0 Feyenoord

Wedstrijdverslag:

Feyenoord heeft Hans Dorjee zonder nederlaag als trainer uitgeluid in het toernooi om de Europa Cup 2. Waar de Rotterdammers met een zwaar bevochten 0-0 tegen Tottenham Hotspur de halve finales haalden, daar nam de Delftenaar reeds na zijn tweede internationale ontmoeting, als hoogste baas op de bank via de zijdeur afscheid.

Het tumult met de rebellerende Dorjee werd echter op professionele manier door de spelers genegeerd. Zij distantieerden zich volledig van het geruzie en dachten uitsluitend aan hun eigen belang en dat van hun werkgever. Zoals zij ook immuun bleken voor het explosieve sfeertje op White Hart Lane. De ploeg liep in de slotfase spitsroede, maar hield het hoofd altijd koel. Het was daarom geen toeval dat Feyenoord na de winst van 1-0 in de Kuip dit seizoen voor de vierde maal in Europees verband geen tegentreffer toestond. In het de kwaliteitsarme, maar slopende gevecht toonden de Feyenoord verdedigers hun internationale te klasse. Vooral door hun toedoen werd voor het eerst sinds elf jaar weer de halve finale bereikt.

In de late avonduren werd in een voorbespreking met aanvoerder John Metgod en Peter Bosz de vertrouwde tactiek wat aangepast. In  die voorbespreking verdedigde Dorjee al zijn keus om aanvalsleider Jozsef Kiprich, de man van het beslissende doelpunt in het  eerste duel, op te offeren voor Peter Bosz. De middenvelder miste de eerste ontmoeting door een schorsing. Dorjee dacht met Regi Blinker als linkerspits en Gaston Taument in een vrije rol de Spurs doeltreffender te kunnen bestoken. Het passeren van Kiprich kende nog een ander doel: de werkloze centrale verdedigers Steve Sedgley en Gary Mabbutt, vooraf gehuldigd met de Sir Stanley  Matthews-sportiviteitsprijs, te stimuleren om zich met  de aanvalsopbouw te bemoeien.  Al eerder was de technische leiding er van doordrongen dat de Engelse verdedigers weinig kaas hebben gegeten van een vernuftige manier van het aanspelen van de aanvallers Gordon Durie en Gary Lineker.  Het verwachte opportunisme e verraste de Rotterdam-mers desondanks. In de beginfase imiteerde Feyenoord te veel de Engelse speelstijl. Met dat kick and rush-spelletje gunde Feyenoord zich niet de noodzake lijke rust in het spel. '

Alleen Ioan Sabau kon als meest offensieve middenvelder in die moeilijke fase de druk ontlasten. De Roemeen, nadrukkelijk solliciterend naar een nieuwewerkgever in Engeland, ontregelde het tempo en zorgde in zijn individuele kwaliteiten ook voor de spaarzame openingen. Met zijn rushes verlichtten ook Rob Witschge op het nauwelijks bevolkte middenveld voor ir- de nodige afleiding. In aanvallend opzicht was niettemin weinig voor Feyenoord weggelegd. De Nederlandse bekerhouder loerde daarom op een se stiekeme uitval. Ook in de voorgaande confrontatie bij Tottenham in 1961/’62, '73/' e- 74 (finales UEFA Cup) en ’83/’84 had de ploeg immers weten te scoren. In het tamelijke eenzijdige eenrichtingsverkeer zorgden Blinker en Witschge uiteindelijk voor de eerste gevaarlijke acties. Beide inzetten verdwenen evenwel voorlangs het doel van Thorstvedt. Aan de andere kant sloeg Tottenham voor rust alleen  in negatief opzicht toe. Paul Stewart, die op de wedstrijddag nog een duik in Er het zwembad van het spelershotel van Feyenoord nam, haalde na 37 minuten geniepig uit naar doelman he Ed de Goey. De sluitpost  ging gestrekt en had daarna meer dan tien tellen rust nodig om opgelapt te worden. Het incident ontging scheidsrechter Röthlischilberger. De Zwitser verzaakte in va die fase nadrukkelijk de in het veld geuite frustraties bij de Spurs met een gele kaart in te dammen. De Londense formatie, al dertien duels op rij zonder  winst, kregen Feyenoord ter toen alleen schoppend plat. 

Met de 0-0 bij de rust op  het kaalgetrapte White Hart tiet Lane stapte de Nederlandse en nummer drie echter met dei een voldaan gevoel de kleedkamer in. De Engelse vrees dat de fans zich na hervatting tegen de thuisclub zouden keren, kwam echter nog niet uit. De speelwijze bleef evenwel identiek. En dat was een kolfje naar de hand van de Engels spelende John de Wolf en Henk Fraser. John Metgod kon het zich als libero echter niet veroorloven om vaker voor zijn defensie te kruipen. De druk bleef onvoorwaardelijk groot. Het duel vervlakte door het ontbreken van klasse bij Spurs. De wedstrijd van leven en dood voor het team van manager Peter Shreeves verkrampte aan Engelse zijde. Na ruim een uur werd daarom al de eerste wissel gebruikt om de aanhoudende impasse te doorbreken. Maar ook Houghton en later Walsh konden het seizoen voor hun in financiële nood verkerende club niet meer redden. De uiterst fysieke krachtsinspanningen dwong ook Dorjee tot mutaties. Kiprich (voor Blinker) w en Van Gobbel (Sabau) werden als verversingen ingebracht. Het duo moest echter ook geregeld verdedigende bijstand verlenen om  een nieuw hoogtepunt in de bijna vergeelde geschiedenisboeken van Feyenoord bij te schrijven. 

Gallerij: