FC Sion 0 - 0 Feyenoord

Wedstrijdverslag:

Feyenoord hoeft zich niet meer heel druk te maken over het bereiken van de kwartfinales van het toernooi om de Europa Cup 2. Met meer gemak dan in menige wedstrijd van de vaderlandse competitie hield Feyenoord gisteravond stand tegen FC Sion: 0-0.

Feyenoord trof het - zo werd gisteravond wel duidelijk - opnieuw, want na de dubbele confrontatie met het armetierige Partizan Tirana werd de ploeg gekoppeld aan Sion. De Zwitserse zesvoudige bekerhouder werd algemeen als de minst sterke geplaatste club beschouwd. Zodoende ontliepen de Rotterdammers meer (ook kwalitatief) aansprekende tegenstanders als Werder Bremen, bekerhouder Manchester United, Tottenham Hotspur en Atletico Madrid. Slechts één bezoekje aan het 25.000 inwoners tellende stadje vertelde Wim Jansen genoeg over de kracht van Sion. „Een snel, compact voetballend team”, was de conclusie van de kleine technisch directeur na het spioneren bij het duel met Sankt Gallen (3-2 winst). Gezien het ene reisje vreesde Jansen de tweede Zwitserse opponent in de Europa Cup-historie van Feyenoord allerminst. Voor de buitenwereld bleef hij echter hoog opgeven van de mogelijkheden van Sion. Aan die valse verwachtingen kon de thuisclub ook nooit voldoen.

De formatie, een mengelmoes van Zwitsers, een Spanjaard, een Joegoslaaf en Argentijnen, was gedurende de eerste drie kwartier beslist geen eenheid. Met name de inbreng van de Argentijnse ex-international Gabriël Calderon (21 caps) bleek nagenoeg nihil. De invaller tijdens de door de Zuidamerikanen verloren WK-finale tegen Duitsland zat al sinds de competitiestart aan de kant door een blessure. En juist omdat de geroutineerde spelmaker (33) in allerijl was klaargestoomd door de medische staf, had het Slonese kamp aan hem de laatste dagen al z’n vertrouwen gegeven. Calderon verdronk evenwel in de stevige partij, die in een zeer vroege fase werd gekenmerkt door drie gele kaarten. Na het onnodige visitekaartje van Fraser, de smerige elleboogstoot van de Joegoslaaf Baljic en de klagende Calderon, keerde de rust binnen de lijnen terug. Feyenoord, dat onder Jansen een opmerkelijke speldiscipline vertoont, wachtte (haast ongeduldig) op de aanvalsgolven. Met iets meer lef en overtuiging had het Sion in het stade de Tourbillon de illusie op verdere Europese avonturen dit seizoen definitief kunnen ontnemen. Op uitdrukkelijk verzoek van Enzo Trossero, ook al Argentijn en sinds de zomer van ’90 aangesteld als coach van Sion, zocht de thuisploeg na rust de defensie uit Rotterdam wat vaker op. De schermutselingen voor doelman Ed de Goey ontstonden inderdaad, maar waren lange tijd van ieder gevaar gespeend.

Pas een kwartier voor het laatste fluitsignaal van Marko kreeg de koploper in de eredivisie het enkele keren* benauwd. Zoals bij een vrije schop van verdediger Sauthier, die rakelings over de lat schoot. Een minuut of wat eerder had Scholten de watervlugge spits Manfreda binnen het strafschopgebied correct gevloerd; arbiter Marko wuifde daarom de toch al zwakke pogingen een penalty te claimen met een brede glimlach weg. Feyenoord, dik tevreden met de dubbelblanke stand op het bord, maakte zich
begrijpelijk niet zo druk meer. De 0-0 bood per slot van rekening een vootreffelijk uitzicht op de kwartfinale en een zeer goed gevulde Kuip over twee weken.

Gallerij: