FC Twente 5 - 1 Feyenoord

Wedstrijdverslag:

De één verliet het Diekmanstadion beduusd en met gepast stilzwijgen, de ander probeerde de afgang tegen FC Twente (5-1) nog te verklaren, maar kwam niet verder dan wat vage constateringen. Na acht zeges op rij en een daaruit ontsproten reputatie van schiere onaantastbaarheid, kwam de klap gisteren hard aan bij Feyenoord.

Het team, dat de afgelopen weken zelfs zijn grootste criticasters achter zich kreeg, had een complete black-out en werd weggespeeld als een beginneling. En terwijl na ‘Bremen’ zelfs de Europese top in zicht is, bevindt de stadionclub zich op een derde van het seizoen slechts in de Nederlandse subtop, ver verwijderd van Ajax, Roda en zelfs Twente. De veegpartij riep beelden op van Feyenoords ergste avonturen op het voetbalveld, zoals de verschrikkelijke 8-2 bij Ajax of de onthutsende 6-1 uit 1989 in Enschede. Eigenlijk mochten de Rotterdammers aan het einde van een bewogen middag nog blij zijn dat het ontketende FC Twente enig mededogen kende. ‘Tien, tien, tien’, schreeuwde het publiek. Het moet voor de Feyenoorders hebben aangevoeld als een straffe geseling. „Van onze kant was het allemaal niet zo bijzonder”, zei Van Hanegem, die kennelijk zó ontzet was over het schouwspel, dat hij afzag van bijtende kritieken.

Juist de trainer vroeg de afgelopen week openlijk om respect en waardering voor zijn spelers. In zijn ogen beschikt Feyenoord over een vracht volwaardige internationals, jongens die door bondscoach Advocaat over het hoofd worden gezien. Maar tegen Twente verdiende alleen Taument een oranje shirt. „Ik vind het flauw om me nu met dit te confronteren. Ik heb mijn eerdere uitspraken gebaseerd op een vracht interlands van Oranje... Ik geloof niet dat ik mijn ploeg een te groot zelfvertrouwen heb aangepraat. Zelfvertrouwen is nooit ons sterkste punt. Veel spelers waren ver onder het normale niveau. Tegenover de gevaarlijke aanval van Twente hebben we niets kunnen zetten.” Vooral in de verdediging, normaal een onverschrokken geheel, heerste de chaos. De vervangers Trustfull en Refos (voor de geblesseerden Van Gobbel en Heus) lieten de flanken lekken en het stoere duo De Wolf-Fraser oogde onzeker tegen de snelle Twentse aanval, waarin Mols met een paar gave acties een hoofdrol vertolkte. De Wolf, vorige week door Advocaat vanwege een blessure nogafgewezen voor Oranje, stond aan de basis van de nederlaag. Nadat Feyenoord via een curieus eigen doelpunt van Van Halst in de 25ste minuut op voorsprong was gekomen - en de negende achtereenvolgende zege een kwestie van tijd leek - zette Mister Feyenoord in voor een paar bloopers, zoals Van Hanegem de spelsituaties na afloop typeerde. In de kleedkamer gaf de verdediger achteraf tegenover zijn ploegmakkers ruiterlijk toe ver beneden zijn normale niveau te hebben gebald. Eerst schoof De Wolf de bal in de voeten van Bosvelt, waarna Mols scoorde. Even voor rust werkte hij, toen het gevaar al geweken was, Van Halst onnodig tegen de vlakte met een harde tackle. Een strafschop van Boerebach zette Feyenoord vervolgens op achterstand: 1-2.

„Ik vond de overtreding niet ernstig. Ed had de bal bovendien al in zijn handen”, sprak De Wolf, niet heel boos op de warrige arbiter Wegereef. „Ik wil mijn spel niet afwentelen op mijn blessure. Daar begint iedereen nu over. Onzin. Ik loop er al vijf weken mee rond en steeds is het goed gegaan. Misschien hebben we na de 0-1 onbewust gedacht dat het een gelopen koers was. We speelden niet fel op de man en lieten Twente te veel ruimte. Normaal moet je dit duel gewoon uitspelen. Kansen hadden we in die fase genoeg.” Ook voor Twente-speler Jan van Halst, uitgevallen met een scheur in de mediale knieband, was de openingsgoal van de rommelige, maar later uiterst amusante wedstrijd van cruciaal belang. „Daarvoor waren we niet in ons normale doen, een beetje te angstig. Na die goal gooiden we al onze remmingen van ons af. We gingen één tegen één spelen en Feyenoord raakte in paniek.” Twente’s spel - de lange bal op de drie goede spitsen Mols, Vurens en Bruggink - kwam na rust nog beter tot zijn recht. Agressief ging Feyenoord op zoek naar de gelijkmaker, maar van de geboden ruimte profiteerde het lepe Twente. Eerst nog met waarschuwingen van Boerebach, De Wolf (bijna eigen doel) en Bruggink, later met doelpunten van Bruggink (2x) en Zwijnenberg. Ze maakten gretig gebruik van de fouten van Refos, Blinker en Fraser. De onzekerheden bij de opponent deden echter niets af aan het spel van het ongeslagen Twente, dat zich ontpopt als de verrassing van de eredivisie maar weinig waardering ontvangt. Trainer Ten Donkelaar, die heeft ingezet op jonge, veelal regionale spelers: „Ik heb me afgelopen week opgewonden over de manier waarop de pers over ons sprak. In Studio Sport zijn bloopers van onze tegenstanders getoond om ons succes te verklaren. Over Twente sprak men kleinerend. Dat stak. Mijn spe Iers willen respect en hebben dat nu afgedwongen.”

Gallerij: