Feyenoord 0 - 0 FC Porto

Wedstrijdverslag:

Porto bleef overeind tegen Feyenoord in de dans om het gouden kalf. Het hield gisteren negentig martelende minuten lang de poort gesloten naar de Champions League. De 0-0 deed pijn, omdat de Nederlandse titelhouder de return in de tweede ronde van het toernooi om de Europa Cup 1 regisseerde en nog tot een beetje wedstrijd probeerde te verheffen. Maar het team van trainer Tomislav Ivic was slechts naar de uitverkochte Kuip getogen om de winst van 1-0 in Portugal tot het uiterste te consolideren. Dat lukte, waarbij Porto zich totaal niet bekommerde om de schoonheidsprijs van de avond. Het opbouwen verwaarloosde het bijna even secuur als het counteren. Feyenoord domineerde daardoor zowel qua balbezit als overwicht, maar het schiep zich nauwelijks kansen in de mierenhoop van Portugezen.

Het weerzien met Porto verleidden de Rotterdammers niet tot allerlei onzinnige wraakacties. Alleen John van Loen ging, twee minuten voor tijd, over de schreef. Hij trapte Jorgé Costa na, nota bene niet eens aanwezig bij de schoppartij in het Estadio das Antas. De Deense arbiter Kim Nielsen stuurde de spits, in de eerste helft al een keer betrokken bij een opstootje met dezelfde Portugees, voortijdig naar de kleedkamer. Dom, zo veroordeelde Willem van Hanegem de charge van de Utrechter. Voor de rest viel het 'geweld’ alleszins mee: vier gele kaarten, keurig verdeeld over beide partijen. En een sportief aantal overtredingen: tien van Feyenoord en zestien van Porto. Niettemin stapten de Rotterdammers met een kater van het veld. Ze derfden tenslotte de door de UEFA gereserveerde miljoenen voor de laatste acht van Europa. Alles hadden ze gegeven tegen deze naargeestige partner, maar ze ontbeerden aanvallend het vermogen en de inventiviteit om de driedubbele afweer van de Portugezen effectief te slopen. Van meet af aan botste Feyenoord op die Zuideuropese muur. Ivic had een extra verdediger toegevoegd aan de ploeg van twee weken terug. Middenvelder Paulinho Santos was immers geschorst, waardoor en ruimte ontstond voor Jorgé Costa. De nog jonge nieuwkomer (22) patrouilleerde voor het centrum van de defensie en ving daarbij geregeld Rob Maas op. Op die wijze verzamelde Porto vrijwel voortdurend negen mag op de eigen helft en achter de bal. In die drukte paste het al even consequent een dubbele dekking toe. Met name de vleugels werden zodoende vrij hermetisch afgegrendeld. Feyenoord was voorbereid op die negatieve tactiek van Ivic, die opnieuw het catenaccio heeft uitgevonden. Zoals verwacht tornde Feyenoord permanent tegen een overmacht van tegenstanders op. Porto stelde, met uitzondering van de eenzame spits Emil Kostadinov, het hele elftal in dienst van het resultaat. En dat beoogde in de eerste plaats de Rotterdammers van een treffer af te houden. Counteren was slechts mogelijk bij balverlies van de Nederlandse kampioen. Het overbevolkte terrein van de Portugezen bemoeilijkte de opdracht van Feyenoord. In de eerste helft bleef de hoop op een doelpunt beperkt tot een slinkse kopbal van Van Loen uit de eerste hoekschop van de Rotterdammers. Doelman Vitor Baia weerde de poging met een flitsende reflex af. Ook Henk Fraser, op het middenveld ingezet als een bumper voor het centrale duo, trachtte nog met een kopstoot de 1-0 te forceren.

Feyenoord miste de creativiteit en variatie om de opponent uit de loopgraven te verjagen. Het liep zich te vaak vast in de file op weg naar het doel van Porto. Dat herhaalde zich in verhevigde mate na de pauze. De Portugese kampioen groef zich nog dieper in en toonde amper meer interesse in een geslaagde uitbraak. De afbraak deed beschamend aan voor de winnaar van de Europa Cup 1 in 1987. Buiten de dug-out kreeg Ivic onderwijl bijna een hartverlamming van de spanning. Zijn Nederlandse tegenstrevers wisselden halverwege de tweede helft Arnold Scholten in voor Mike Obiku. En Fraser moest aan de kant voor Dean Gorré. Feyenoord was gedwongen alle risico te nemen. De 0-0 impliceerde immers de uitschakeling. Maar het noodzakelijke powerplay voor een serieuze pressie bleef zelfs met John de Wolf als onruststoker voor de neus van Baia achterwege. Op de kans
voor Maas, twee minuten na de hervatting, had de thuisclub nimmer uitzicht op een voorsprong. Porto verdedigde massaal, fanatiek en soms paniekerig, maar de 1-0 in het eerste duel van invaller Domingos bleek uiteindelijk goud waard om, zij het struikelend, het walhalla van de Champions League binnen te vallen. „De beste heeft niet gewonnen”, treurde de speaker chauvinistisch na het laatste fluitsignaal van de' strikt neutraal leidende scheidsrechter. Ongelijk had hij niet. Porto schaarde zich allerminst als een aanwinst bij de laatste acht. Het afscheid schrijnde derhalve maar Feyenoord was ondanks een bewonderswaardige inzet op dit niveau gewogen en te licht bevonden.

Gallerij: