Feyenoord 3 - 0 Roda JC

Wedstrijdverslag:

In het bekerduel met Ajax, overmorgen, is John van Loen de onbetwiste eerste keus bij Feyenoord. Dat is de aanvaller, op de voorlaatste dag van 1992 overgenomen van Ajax, trouwens al langer voor de technische staf van de Rotterdamse club. Maar het grootste deel van de fanatieke aanhang spreekt, hardop en met grote regelmaat, nog wel eens z’n voorkeur uit voor Jozsef Kiprich. De Hongaar heeft woensdag echter interlandverplichtingen. Net als Mike Obiku, de andere schaduwspits, hoewel die pas donderdag vertrekt omdat hij door de Nederlandse bondscoach Clemens Westerhof is opgeroepen voor het nationale team van Nigeria. Van Loen straks opnieuw met rugnummer 9, hoewel er alweer een maand verstreken is sinds zijn laatste competitietreffer.

„En daar baal ik zelf het meest van. Want hoe hard je ook werkt, de mensen verwachten toch doelpunten van je. Daarvoor ben je tenslotte gekocht”, wist de 28-jarige aanvaller, in zijn loopbaan goed voor 83 goals bij FC Utrecht, Roda JC, Ajax en Feyenoord, maar al te goed. „De laatste weken ging het een stuk beter. Ik was met een leuke serie bezig, maar daar viel deze wedstrijd tegen Roda weer buiten. Ik heb geen kans gehad, eigenlijk. En ik ben ook niet iemand die, met de bal aan de voet, twee man uitspeelt en dan scoort. Hoewel, op het middenveld stuurde ik vandaag met één beweging drie man tegelijk het bos in. Maar dat is een uitzondering.”

Het duel met de Limburgers, stiekemweg beland in een positie waarin ieder punt telt, was voor Feyenoord niet meer dan een tussendoortje. Ingeklemd in de veelbesproken duels met Volendam en Ajax. Maar toch zó belangrijk, dat de Rotterdammers zich geen puntverlies konden permitteren. Dat gebeurde ook niet (3-0), met doelpunten op cruciale momenten. Kort nadat arbiter Luinge een strafschop voor de ploeg uit Kerkrade had weggewuifd en Roda’s ruggegraat Hanssen was uitgevallen, profiteerde Witschge van de neerslachtigheid in de Limburgse rangen. Taument gaf de bepaald niet grootse Rotterdamse ploeg twee minuten na de rust weer wat meer zekerheid en Bosz zorgde er halverwege de tweede helft voor dat de laatste zwartkijkers over de streep werden getrokken. „We hebben wel eens beter gespeeld”, zo was het ook trainer Geert Meijer niet ontgaan. „Dit soort wedstrijden komt steeds vaker voor. Je moét winnen om de race met PSV vol te houden. Dat lukte ook wel, maar we hadden meteen ons doelsaldo moeten verbeteren. Dat kan straks immers de doorslag geven. Wij weten hoe belangrijk het is, hebben er zelfs in de rust nog over gesproken. Maar het wil niet echt lukken. Vorige week hadden we hetzelde euvel.” Van Loen voelde zich daar mede-verantwoordelijk voor. De geboren Utrechter wenste nauwelijks te verwijzen naar zijn doelpunt tegen FC Zwolle. Toen hij, zwaar geblesseerd, de Rotterdammers in de race naar de KNVB-beker hield. En wilde amper een woord vuilmaken aan de ischias, die hem al meerdere weken kwelt.

„In Zwolle had ik eigenlijk niet mogen spelen. Maar het moést. En door die 1-1 gingen we toch door”, meldde Feyenoords laatste aankoop met enige tevredenheid. „Het gaat nu trouwens een stuk beter. Alleen aan het eind van een wedstrijd speelt m’n rug nog wat op. Dan heb ik geen kracht meer om goed aan te zetten. Ach, als ik me twee dagen goed laat verzorgen, moet ik er woensdag weer kunnen staan.” „En lukt het weer niet met scoren, dan zal ik in ieder geval zo hard mogelijk werken. Wat dóén voor de ploeg. Zoals vandaag. Ik heb zelfs een beetje linksback gestaan. En rechtsbuiten. Wat maakt het uit, als je maar bezig bent voor het team. Trouwens, die roep om Jozsef is al wat aan het afzakken. Het wordt steeds minder. En ik kan het weten, want in het veld hoor je het echt wel”, signaleerde Van Loen, sinds zijn komst naar de Kuip goed voor drie competitiedoelpunten en één, al eerder gememoreerde, bekertreffer. „Het is heel rottig als er steeds om een andere speler wordt geroepen. Maar wat doe je eraan? Misschien moet ik er wel tien, vijftien inknallen.. Of zijn ze echt stil als ik er woensdag eentje maak”, hoopte de spits, de laatste jaren ook al verguisd bij Anderlecht en Ajax. „Ze weten in ieder geval wat ze aan me hebben. Het moet die mensen toch ook niet ontgaan dat ik keihard werk, wanneer ik geen doelpuntje kan meepikken. En als ik er nou een verklaring voor had... Maar ik train zelfs extra op de afwerking." „Ik ben zó goed bezig, het moét een keer lukken. Die doelpunten moeten toch eens vallen?”, zo sprak hij zichzelf maar weer eens moed in. „Het gaat steeds maar om een paar centimeter. Daar word je een beetje gestoord van. Echt, ik doe er van alles aan. Praat zelfs op mezelf in voor een wedstrijd. En dan wil het, zoals vandaag, toch weer niet lukken. Dan voel je je alsof er een gewicht van 600 kilo aan je been hangt. Of dat je constant met iemand op je rug loopt te sjouwen. Ach, als ik het heel slecht doe, geven ze een ander de voorkeur. En dat is nog steeds niet het geval.”

Gallerij: