Ajax 3 - 1 Feyenoord

Wedstrijdverslag:

De hele wedstrijd beter zijn, pas in de slotminuut tegenscoren en met 3-1 verliezen. Het overkwam Feyenoord tegen Ajax in deel 54 van de voetbalklassieker op Amsterdamse bodem. Vijf weken na de nog min of meer als verrassend ervaren 2-0 overwinning van Feyenoord op de aartsrivaal, bewezen de Rotterdammers verder te zijn dan tot voor kort kon worden vermoed. Op 17 november deed Ajax-coach Louis van Gaal nog laatdunkend over Feyenoords zo nadrukkelijk van achteruit bepaalde tactiek. „Als wij voor eigen publiek zo zouden spelen, werden we van het veld gefloten", zei Van Gaal na die nederlaag. Gisteren liet Feyenoord zien dat het ook anders kan voetballen. Het aanvallende voetbal werd dit keer gespeeld door het team van de nu als coach weer voor Hans Dorjee plaats makende Wim Jansen. Opvallendste aspect hierbij was dat de hoofdrol andermaal voor Gaston Taument was weggelegd. Voor de ogen van Rinus Michels en ten koste van de zojuist uit de Oranje-selectie gewipte Frank de Boer raffelde Taument weer diverse onnavolgbare acties uit zijn soepele lijf. Voor de Olympiërs van bondstrainer Nol de Ruiter is het prima dat hij voor de beslissende kwalificatieduels met Zweden over dit talent kan beschikken; zoals het voor De Ruiter ook perspectief biedt dat Bryan Roy nog opgeroepen mag worden. Maar Taument is anderzijds in korte tijd zo ver gevorderd dat hij werkelijk rijp is voor het echte Oranje. Medio november kwam er dankzij de depressie van Johnny van 't Schip al een plaats vrij aan Oranjes rechterkant. Taument is en blijft de aangewezen opvolger.

Voor Van 't Schip werd het zwarte jaar 1991 gisteren overigens in stijl afgesloten. Hij kreeg de rode kaart, toen hij na een kwartier in de tweede helft Bosz hardhandig op de korrel nam. Het betrof een actie op basis van een zeker soort onbesuisde onhandigheid die men van een altijd brave aanvaller eens in de zoveel jaar wel vaker ziet: op het gebied van verdedigen en ook nog in een door snelheid van beide kanten gekenmerkte situatie simpelweg verkeerd uitkomen en dan ook dom doorhalen. De rode rechthoek van scheidsrechter Reygwart was op zich zelf niet onjuist, maar het was anderzijds de kroon op het negentig minuten durende misbaksel van de man in het zwart. Wim Jansen vroeg zich achteraf af waarom de scheidsrechterscommissie niet Mario van der Ende, zonder concurrentie de beste arbiter in dit land, of John Blankenstein had aangesteld voor deze topper. Dat zijn vragen die 'Zeist' niet beantwoordt, omdat dat antwoord gezocht moet worden in een sfeer van pappen en nathouden en hier en daar een gunst - kortom het aloude aanstellingsbeleid waarin de beste arbiter niet automatisch op de grootste wedstrijd wordt gezet. Zon beleid past natuurlijk niet bij het begrip sport. Men zet toch ook niet zo maar een mindere voetballer in het Nederlands elftal.

Feyenoord kwam er gisteren voortdurend slecht van af bij Reygwart. De Noord-Hollander gaf bij alle twijfelgevallen het voordeel aan Ajax. „En dat ergert voetballers", stelde Jansen nog eens vast. In dat licht bezien waren de felle protesten van Feyenoord begrijpelijk toen Ajax meteen na de rust een strafschop kreeg. Op die penalty viel op zich zelf niet eens iets af te dingen, want John de Wolf legde Stefan Pettersson wel degelijk neer. Maar op dat moment wist iedereen zich te herinneren dat Reygwart voor rust niets had gedaan toen Witschge op de rand werd gehaakt en Taument door Van 't Schip binnen het zestien meter gebied op een beslist strafschopwaardige manier was weggeduwd. Als dan vervolgens de tegenpartij wel een strafschop krijgt, is het minder sociale element in deze tak van sport wel zodanig vertegenwoordigd, dat men op zware blessures of gele en rode kaarten kan rekenen. De Feyenoorders voelden zich nu eenmaal geflikt en wonden zich ook nog eens op over een, voor een voetballer inderdaad buitengewoon irritant detail als een groep ballenjongens die weigert de bal snel in het spel terug te brengen.
Op dat gebied was gisteren in het Olympisch stadion een zuigend stel straatschoffies aan het werk. De kids treuzelden met de bal, of gooiden het speeltuig expres op het betonnen randje naast de sintels, waardoor iemand als Ruud Heus in plaats van de bal te vangen het ding juist terug zag springen. De brutaaltjes kwamen dan niet meer bij van het lachen, maar op zeker moment scheelde het niks of Johnny Metgod had een paar oorvijgen uitgedeeld. Als ook deze Ajax-Feyenoord op de tribunes niet door veel te veel warhoofden met een destructieve inslag was bezocht, had men van een boeiende, leuke middag kunnen spreken. Feyenoord was overigens op een natuurlijke manier de bepalende ploeg. Het kon niet anders, omdat al vroeg een projectiel van vrije man Wim Jonk in de bovenhoek was geslagen. Het was een wondermooie goal van de opvolger van Jan Wouters, die aan de andere kant weer liet zien dat hij in verdedigende zin bepaald kwetsbaar is. Dat gold trouwens voor meer verdedigers van Ajax. Danny Blind had griep en dat was goed te zien. Na één helft ging het niet meer met de aanvoerder. Frank de Boer had het tegen Taument dus ook heel moeilijk. Voorts was de eindelijk van zijn kopstoot-schorsing verloste Regi Blinker voor zowel Danny Blind als Sonny Silooy een uiterst lastige klant. Feyenoord deed zich zelf echter te kort op een manier die tot voor kort exclusief voor Ajax gold: een ontstellend gebrek aan afmakers. „We hadden zeker zes keer kunnen scoren", oordeelde Wim Jansen. Zijn tegenspeler Louis van Gaal, die een nieuwe nederlaag absoluut niet kon gebruiken en zijn team ook door het scoreverloop minder offensief liet spelen dan doorgaans gebruikelijk is, kon het Rotterdamse kansenfestival niet ontkennen. „Feyenoord heeft heel goed gespeeld, maar Ajax ook", vond de man die eindelijk eens niet de roep om Johan Cruijff hoorde opklinken.

Na de door Pettersson benutte strafschop leek Feyenoord nog steeds in staat om terug te komen. Toen Reygwart echter een overtreding van Silooy op Blinker niet bestrafte en na die zoveelste arbitrale misser John van Loen in de rebound toe sloeg voor 3-0, was het gebeurd. Invaller Jozsef Kiprich vond het nauwelijks troost biedende tegendoelpunt pas in de gong.

Gallerij: