FC Groningen 1 - 1 Feyenoord

Wedstrijdverslag:

De meest treffende sneer voor scheidsrechter Schaap kwam — uiteraard — van Wim van Hanegem. Feyenoords trainer typeerde de verrichtingen van de Utrechtse arbiter na het duel bij FC Groningen (1-1), dat niet veel meer spektakel bood dan zes gele kaarten, 46 vrije trappen plus een hele reeks onbestrafte overtredingen, even simpel als vernederend: „Hij deed zijn naam eer aan.” Het is echter te eenvoudig het, vooral in de tweede helft, schrikbarende niveau van de tweestrijd in het Oosterpark volledig toe te schrijven aan de omstreden activiteiten van de 42-jarige scheidsrechter. Beide ploegen zouden daarmee hun talloze zwakheden te simpel kunnen verstoppen achter de arbitrage, die inderdaad niet was om over naar huis te schrijven. Het povere spel van de zwalkende Rotterdammers en hun armoedige tegenstander kwam voor een niet veel betere beoordeling in aanmerking. Van Hanegem, alleszeggend: „Ik wil niet zeggen dat we goed gespeeld hebben...”

Bij Feyenoord wordt doorgaans slechts over de hardheid van de tegenstanders geklaagd, wanneer de kwaliteit van de eigen prestaties en/ of resultaten onder het niveau blijft dat door het legioen wordt geëist. Er mag — ook door de opponent — best gebikkeld worden, zo lang het maar binnen de perken blijft die de Rotterdammers naar eigen goeddunken hebben afgepaald. Elke willekeurige pas daarbuiten, zoals arbiter Schaap die regelmatig maakte, levert een klaagzang op. John van Loen, die samen met directe tegenstander Jan Veenhof goed was voor tien overtredingen, voor zover die door de omstreden arbiter tenminste werden geconstateerd: „Het was meer worstelen dan voetballen. M’n shirt is drie keer zo groot geworden en ik heb overal krassen op m’n lijf. Als ik thuiskom, heb ik wat uit te leggen...” Zijn Groningse opponent was nauwelijks tot commentaar in staat. Hij moest door naar het ziekenhuis om een scheur in de lip te laten dichten. Het gevolg van een botsing met Van Loen, die echter van geen kwade opzet wilde weten: „Ik had geen reden hem te slaan. M’n hoofd ging achterover in een kopduel.” Veenhof: „Ik geloof ook niet dat hij het rot bedoelde, maar ik kreeg hem wél.” Hun onderlinge vete was slechts één van de vele die in het Oosterpark werden uitgeknokt. Na een redelijk begin van het duel, dat aardige doelpunten van Van Loen en Beerens opleverde, kregen agressie, irritatie en frustratie aan weerszijden steeds vaker de overhand. Min of meer ‘gestimuleerd’ door arbiter Schaap, die er niet in slaagde een duidelijke lijn in zijn beslissingen te brengen en het duel steeds meer zag ontaarden in een opeenhoping van overtredingen. Van Loen: „Hij liet doorspelen terwijl hij had moeten fluiten en omgekeerd.” En Van Hanegem, die het toch ook moet hebben verbaasd dat zijn ploeg zich zó gemakkelijk liet meeslepen in het ‘gevecht’: „Het draait niet bij ons en daar helpt die man dan ook nog eens aan mee. Er waren overtredingen bij van Groningen... Als wij die maken... Niet dat ik het ze kwalijk neem, ze waren gewoon heel agressief.”

Een rol overigens die Feyenoord nog wel eens voor zich wil opeisen, ook als een wedstrijd volgens plan verloopt. De slachtoffers vielen aan beide kanten. De Wolf moest al in de eerste helft afhaken na een (onbestrafte) ingreep van Sion, die wraak nam na een — ook al niet gesignaleerde — overtreding van de Rotterdamse libero. En Erwin Koeman, net terug na een schorsing van drie wedstrijden, kon na twee gele kaarten eveneens voortijdig benen maken. Vooral de eerste vermaning, na een poging de bal als een beginneling buiten het stadion te trappen uit onvrede over een onterecht vlagsignaal, moest de routinier zich aantrekken. Zelfs de numerieke meerderheid kon het geagiteerde Feyenoord niet meer in z’n spel en aan de winst helpen. Het aangebrande FC Groningen was nog het dichtst bij twee punten, maar Hamming schoot alleen voor De Goey over. Trainer Hans Westerhof: „Ook met een punt ben ik tevreden. En met de wetenschap dat de mensen woensdag zullen terugkomen. Het was toch een spetterende partij.”

Gallerij: