Feyenoord 2 - 2 Sparta

Wedstrijdverslag:

Het idealisme van Feyenoords technische staf dreigt zich tegen de club te keren. Na de 2-2 tegen Sparta rechtvaardigt zich de vraag of de spelers in staat zijn gedurende negentig minuten Willem van Hanegem en Geert Meijer te bevredigen. Niet zo zeer het derde verliespunt in zes competitiewedstrijden, als wel de manier waarop Sparta in nog geen zes minuten een achterstand van 2-0 ongedaan maakte, gaf te denken. Amper een half uur vertaalde Feyenoord de offensievere denktrant van het trainersduo in een speelwijze, die er mocht zijn. 

„Er werd toen zo goed bewogen en zoveel gretiger door die gasten gespeeld, dat ik echt rekening hield met een grote nederlaag”, zo gaf trainer Rob Jacobs van Sparta later toe. Het spektakel, ingeleid door treffers van Henk Fraser en Joszef Kiprich, hield ook daarna aan. Met aanvaller Glenn Helder als vervanger van Gerald Sandel sloeg de balans plotseling naar de |j andere kant door. De Feyenoord-defensie stond eerst versteend bij een kopstoot van Wim Bubberman (2-1), waarna Elden de Getrouwe  op aangeven van Edwin Vurens de gelijkmaker maakte. De kleine rappe spits, continu een plaag voor John de Wolf, zag bij die actie  zijn arm uit de kom schieten. „De linies stonden in die fase te ver uit elkaar. Elke weggekopte bal belandde bij Sparta. We kwamen steeds een stap te laat. In een klap werd het initiatief uit handen gegeven”, blikte Meijer m later naar dat cruciale moment terug. Feyenoord verzuimde tijdens dat breekpunt op een verstandige manier om te schakelen. In het eerste half uur werd Sparta steeds opgejaagd, maar dat kunstmatig hoog gehouden tempo wreekte zich uiteindelijk. In elke ontmoeting kennen we wel zo’n goede fase, maar we missen nog het vermogen om het dan af te maken”, zo verwoordde Meijer het euvel bij zijn team. „Dat duidt misschien op een gebrek aan creativiteit. We mogen daarnaast wat meer van de routiniers verwachten. Ze blijken niet in staat dominanter te spelen." De door de technische leiding beoogde omschakeling, waarbij minder zekerheden in het spel zijn opgesloten, dwingt verschillende Feyenoorders enigszins tegen hun natuur in te spelen. De vele in wisselingen in de ploeg, waarbij ditmaal de ervaren Arnold Scholten werd gepasseerd, doet het zelfvertrouwen evenmin goed. „We willen gewoon verder te van ons doel af spelen. Maar dat blijkt nog niet te lukken”, aldus Meijer, die woensdag in Tel Aviv dat  nobele streven zal moeten los laten om niet te worden verrast in de return van het toernooi om de Europa Cup 2. ,Als we daar op dezelfde manier spelen, gaan we er onherroepelijk uit. Ik hoop maar dat dit een goede les  voor ons is geweest”, verklaarde John de Wolf. 

Edwin Vurens, die voorlopig de besprekingen over  het openbreken van zijn contract voor zich afschuift: „Feyenoord heeft geen team dat makkelijk kan spelen. Dat is eigenlijk alleen aan Ajax en PSV besteed. Die 2-0 kwam veel te vlug en : werkte daarom in ons voordeel.” Met uitzondering van de Spartaanse minderheid werden de 25.191 toeschouwers in de Kuip meer verwarmd door het najaar zonnetje dan door het spel van Feyenoord. De stadsgenoot van de Nederlandse bekerkampioen werd volledig in de kaart gespeeld. In de counter leefden de spelers van Jacobs zich naar hartenlust uit. Vooral de crosspasses van Michel Valke op afwisselend Vurens en Helder zorgden voortdurend voor veel gevaar. „Als de kansen worden opgeteld, dan had het eigenlijk 4-2 voor Sparta moeten zijn”, zo telde Vurens zich iets te rijk. John Blankenstein verdeelde in elk geval wel de fouten eerlijk. Vurens treffer werd ten onrechte voor buitenspel afgevlagd, terwijl invaller Mike Obiku, inmiddels definitief naar de reservebank verdreven, een strafschop werd onthouden. De spelers maakten zich daar minder druk om, de twijfels dreigen in de selectie te sluipen, nu de barometer al wekenlang op onbestendig staat. „Het is onbegrijpelijk dat er angst in de ploeg sluipt bij een voorsprong van 2-0”, merkte Ruud Heus nog op. „We speelden bij die stand als drie verschillende teams. Elke linie stond op zich. Als blinden trapten we de ballen naar voren onder het motto: Zoek het daar maar uit.” Met Kiprich als sluwe, maar kopschuwe spits waren al voorspelbare diepteballen een simpele prooi voor Bubberman, die steeds beter in de wedstrijd groeide. Aan de zijkanten was er zowel voor Regi Blinker (tegen Schuurhuizen) als Gaston Taument (tegen Snoei) bijna geen door komen aartS „En dan te bedenken dat Sparta op z’n tenen moest1 lopen, omdat Veldman en Zé Rodrigues op het laatste, moment afvielen. De eerste overwinning is nu dichtbij”, zo sprak Rob Jacobs met recht voldaan na de zesde achtereenvolgende deling.

Gallerij: