Feyenoord 2 - 2 FC Twente

Wedstrijdverslag:

Feyenoord speelt, na een korte opleving onder Leo Beenhakker, voor de eigen aanhang weer uiterst herkenbaar voetbal. Schwalbes, harde overtredingen en onbenutte kansen vormen daarvan de meest in het oog springende kenmerken. In dat ouderwetse patroon speelden de Rotterdammers gisteren in de Kuip gelijk (2-2) tegen FC Twente. Lang geleden werd dat in Zuid een blamage gevonden.

Het valt nauwelijks nog te begrijpen hoe Feyenoord er steeds weer in slaagt zó slecht voor de dag te komen. De club speelt met een rijk getalenteerde as; Van Wonderen, Van Gastel, Van Bronckhorst en Cruz. Het elftal creëert kansen genoeg, dus op de basistactiek kan weinig worden afgedongen. Maar op beslissende momenten is er van eenheid geen sprake en breekt individuele nalatigheid op. Achterin is de concentratie en kwaliteit te gering, op het middenveld slaagt men er niet in om de bal vlekkeloos in de voorste linie af te leveren. En lukt dat wel, dan helpt Cruz de meeste mogelijkheden om zeep of vindt zichzelf van God en medespelers verlaten temg te midden van tegenstanders. Dat schiet niet op, vindt de Argentijn. Daarom verliest hij zichzelf in ergerlijke valpartijen en gemene overtredingen welke de oudere supporters zich slechts herinneren van Estudiantes de la Plata. Leo Beenhakker is pas kort in dienst bij zijn favoriete club, maar begint al moedeloze trekjes te vertonen. Gisteren greep hij in de rust, het stond 0-1, naar een paardenmiddel waarvan de uiterste consumptiedatum eigenlijk al lang overschreden is: de donderspeech. „Ik ben opeen nette manier buiten mijn oevers getreden”, aldus de welbespraakte coach. Later nuanceerde hij zijn tekst: „Ik heb in de kleedkamer wat hardop gepraat.” Bovendien ontlook uiteindelijk weer enig optimisme: „Het spel van Feyenoord is misschien niet leuk, maar het wórdt wel leuk.” Beenhakkers ingreep in de pauze was nodig want Feyenoord was traag, zelfs ongeïnspireerd van start gegaan. Zoiets kan de ploeg zich niet permitteren. Zelfs niet tegen FC Twente, dat zich gesloopt weet door een druk competitie-, beker- en Europa-Cupprogramma. De Enschedeërs hebben onder zulke omstandigheden echter altijd nog middenvelder Jan van Halst. Deze kilometervreter hield niet slechts Jean-Paul van Gastel in de gaten. Ook tekende hij voor de openingstreffer door de lamlendige Sanchez simpel de bal te ontfutselen, joeg hij de Kuip op stang met komische provocaties, vormde de perfecte schakel tussen aanval en defensie en was op alle vierkante meters van het veld een steun en toeverlaat voor zijn medespelers. Van Halst is 28, haalde nooit in zijn carrière het hoogste niveau omdat hij mogelijk net niet de vereiste handelingssnelheid heeft. Maar zou Guus Hiddink niet af en toe met een schuin oog naar deze gepassioneerde para-commando kijken?

Dat het bij rust geen 0-2 stond, had Feyenoord overigens aan scheidsrechter Reygwart te danken. Die weigerde in de vijfde minuut een strafschop te geven toen doelman Dudek Vennegoor of Hesselink onderuit schopte. De beperkte achterstand hield bij Feyenoord de hoop op een goed resultaat overeind. Door het vervangen van Sanchez en Boateng door Connolly en Claeys én door een betere wedstrijdinstelling achterhaalden de Rotterdammers hun opponent uiteindelijk. Via het been van Hoogma trok Connolly de stand gelijk. Enkele minuten later echter, bracht het tomeloze talent Vennegoor of Hesselink Twente weer op voorsprong, door een voorzet van Oude Kamphuis af te ronden. In de slotfase raakte Ten Caat nog de lat, maar was het Van Gobbel die Feyenoords offensief met een kopbal bekroonde: 2-2. „Als we de kerst maar onbeschadigd halen”, sprak Beenhakker, „daarna krijg ik een week of vijf om er wat van te maken.” De tekst was ongetwijfeld opbeurend bedoeld. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat zijn voorganger Arie Haan medio oktober 1995 ongeveer dezelfde taal bezigde toen hij net Willem van Hanegem was opgevolgd. Misschien zit de pijn bij Feyenoord dieper. Beenhakker droeg die suggestie zelf aan: „Het geloof in een goed resultaatzit niet in de groep. De invloeden van buiten, Juventus en Sparta, veroorzaakten een incidentele opleving.” Maar ook een opportunistische oplossing gaat Don Leo nog niet uit de weg: „Komt er wat (een speler, red) bij, dan gaan we zo door. Zo niet, dan moeten we op zoek naar een andere manier om hieruit te komen.”