Ajax 2 - 1 Feyenoord

Wedstrijdverslag:

Was me dat even een enerverend begin van het voetbalseizoen. Ajax en Feyenoord speelden gisteravond om de Super Cup en deden alsof hun leven ervan afhing. Wat drie ton? Niks drie ton. Eer moeten we verdienen. Ajax ging er tenslotte mee aan de haal, maar het had net zo goed Feyenoord kunnen zijn.

Het einde van de wedstrijd was alleen een beetje banaal. De verlenging was tien minuten aan de gang toen Overmars een vrij veld voor zich had en Bosz hem hardhandig in het strafschopgebied ten val bracht. Penalty, besliste scheidsrechter Van der Ende. Kluivert ontfermde zich over de daad en Ajax kon zijn naam voor de derde achtereenvolgende keer in de Super Cup laten graveren - en dat driemaal ten koste van Feyenoord. De Rotterdammers waren woest en gefrustreerd. Een aantal spelers wilde Van der Ende te lijf, maar omdat het suddert death betrof was de wedstrijd na het doelpunt (2-1) meteen afgelopen en de arbiter gauw verdwenen. De 47ste keer dat Feyenoord en Ajax elkaar in de Kuip bevochten, was een spektakelstuk. Een kansenfestival dat nu eens niet van één kant kwam. Al die grote nederlagen in de voorbije seizoenen, Feyenoord was er bijkans gek van geworden. Jaren zocht het naar een manier om Ajax gelijke te zijn. En dan niet qua resultaat, maar qua voetbal. Het won vorig jaar, eveneens in verlenging, een bekerwedstrijd in het Olympisch stadion, maar om nou te zeggen dat toen sprake was van gelijkwaardigheid, is overdreven. Daarvoor voetbalde Feyenoord gewoon niet genoeg. Maar gisteren was het anders. Feyenoord hield Ajax gemakkelijk bij, en af en toe overrompelde het de landskampioen zelfs. Het geheim lag in de voorhoede. Larsson en Blinker zijn beiden kleine kereltjes, beiden behendig, beiden vliegensvlug, en redelijke hoogspringers bovendien. Ze moeten alleen hun dag hebben. En dat was ditmaal het geval. Met hun snelle handelingen brachten ze met name Scholten en Bogarde voortdurend in verlegenheid, maar belangrijker, door hun gedraaf (en dat van Bosz en Maas) verstoorden ze de opbouw bij Ajax. En dat maakte de Europa Cup-houder kwetsbaar. Ajax is graag in balbezit. Het wil het spel dicteren. Als de verhoudingen veranderen, en als stoere verdedigers de snelle spitsen veelvuldig de bal afpakken, voelt Ajax zich erg ongerieflijk. Het is het niet gewend. Het treft meestal clubs die wat voor het eigen doel hangen, en de ruimte beperkt houden. Ajax heeft dat graag. Het traint er dagelijks op. De startsnelheid van Ajacieden is doorgaans hoger dan die van hun tegenstanders, evenals de vaardigheid, waardoor ze op een compact veld beter uit de voeten kunnen. Aan diepgang ontbreekt het echter, zeker als Litmanen er niet is met een te statische Kluivert.

De middenvelders van Ajax kwamen eveneens niet tot grootse aanvallende daden. Ze sloten niet aan, omdat ze de kans er niet toe kregen. Eén keer slaagde Ronald de Boer erin om nabij het strafschopgebied een combinatie-spelletje op te zetten. Dat was in zeventigste minuut en meteen raak ook. Overmars en Kanu beroerden de bal, De Boer liep door en trof eenvoudig doel: 1-0. Vroeger was Feyenoord gaan hollen en gaan doen. Het zou
beslist in paniek zijn geraakt en de wedstrijd uit handen hebben gegeven. Nu eens raakte de bekerhouder niet van zijn stuk. Het elftal volhardde in voetbal en kreeg na twee minuten wat het verdiende. Witschge verstuurde een lange pass en Larsson kopte de bal, terwijl hij zich tussen veel langere Ajacieden bevond, in de hoek van het doel welke Van der Sar net had verlaten: 1-1. Twee doelpunten telde de wedstrijd toen. Maar hoeveel meer hadden dat er niet kunnen zijn? Wat te denken van een geweldige pegel van Larsson, halverwege de tweede helft. Ook Trustfull en Maas waren dicht bij een treffer. De belangrijkste maakte echter Patrick Kluivert vanaf elf meter.

Gallerij: