FC Volendam 1 - 2 Feyenoord

Wedstrijdverslag:

Vermoeid? Nee, riepen de Feyenoorders in koor. Het enige waar ze moe van werden, waren de vragen van de media die speurden naar de heroïek achter een turbulente week. Geen speler van de Rotterdamse kampioenskandidaat wenste af te vallen in deze cruciale periode. Er waren, om met de woorden van trainer Willem van Hanegem te spreken, geen stekkerdozen en hoge voltages nodig om de manschappen op te laden na het koude Europa-Cupavontuur in Moskou.
Vrijdag vroeg in de nacht was het gezelschap bij de Kuip aangekomen. Ben kleine twaalf uur later huppelde de formatie al weer over het trainingsterrein. Het leed was eenvoudig te overzien. Slechts de al eerder afgehaakte Henk Fraser en de onfortuinlijke Arnold Scholten ontbraken. De laatste, omdat hij in het ziekenhuis zijn arm liet nakijken. Wie een dependance van het veldhospitaal MA.S.H. had verwacht, kwam bedrogen uit. De supporter die probeerde een jong talent te slijten (‘Hé, Willem, ik heb nog een 15jarige linkspoot voor je') vond geen gehoor bij Van Hanegem. De Kromme achtte de wedstrijd van gisteren in en tegen Volendam geen noemenswaardig obstakel. „Vraag het die jongens op de man af en ze zullen allemaal zeggen, dat ze blij zijn dat die wedstrijd niet is uitgesteld”, meende de coach. „En ik beloof je: als we verliezen zal er ook niemand zaniken over de zwaarte van deze week. Dat doen anderen wel voor ons.” Het stak hem dat hij mensen hoorde zeggen: Dat Feyenoord bestaat toch alleen uit krachtpatsers. Een stelletje werkers is het. Eigenlijk kunnen ze daar niet voetballen. Creativiteit en techniek hebben ze niet. Die kracht houdt toch een keer op. „Laat ze het tegendeel maar bewijzen tegen Volendam”, zei Van Hanegem op zaterdag.

Tijdens de rustige training van ruim anderhalf uur tapte verzorger Gerard Meijer een rits bekertjes vol energiedrank. Ook hij maakte zich geen zorgen over de vermeende vermoeidheid bij de spelers. „Ik neem aan dat iedereen straks zijn rust neemt en niet even gaat winkelen met vrouw of vriendin.” Ja, het was een merkwaardige week geweest, daar in Moskou. Over het soppige veld in het Lenin-stadion raakte niemand uitgepraat. Of hij zoiets wel eens eerder had meegemaakt? „Kom maar mee”, gebaarde Gerard Meijer en hij stevende af op een foto aan de muur in de massagekamer. Het beeld van een bulldozer die een berg sneeuw aan de kant schuift. „Jaren zeventig. Een Europa-Cupduel met Vorwarts Berlin. Dat veld moesten ze destijds ook met alle mogelijke middelen bewerken. Zand, turf en chemicaliën. Na afloop kon je zo het bovenleer van je schoen aftrekken. Was gewoon aangevreten door dat spul. De shirts en broekjes moesten we weggooien. Onbruikbaar”, zo herinnerde Meijer zich, voordat hij zich in de catacomben weer ontfermde over de verzorging van de innerlijke Feyenoorder.

Ach, wat is nu een gekke week? vroeg Willem van Hanegem zich na de training af. „Ik vond het vroeger altijd leuker om wedstrijden te spelen dan te trainen. Ik neem aan dat deze spelers daar ook zo over denken. Ze worden dan toch op hun wenken bediend. Wat is nu mooier dan meedoen aan duels waarin iets op het spel staat?” De veerkracht en stabiliteit bij de Rotterdammers worden veelal toegedicht aan de goede onderlinge sfeer. De huidige ‘vriendenploeg’ van Feyenoord is in de competitie de tegenhanger van het ‘gebroken’ collectief bij landskampioen PSV. „De spelers hebben een hechte band met elkaar”, wist de technische baas Wim Jansen. „Zoiets komt van binnen uit de groep. Daar hoeven wij niets aan te doen. Nee, er is geen sprake van een mirakel in de Kuip.” Fysiotherapeut Ruud Daniels werd op zaterdag nauwelijks bezocht. In de voorgaande dagen in Rusland had hij overuren gemaakt bij het bestrijden van stijfheid en ‘klachtjes’. „Ze lopen op zulke momenten nu eenmaal makkelijker bij je binnen. Al is het maar om te praten over wat de trainer heeft gezegd of over vertrouwenszaakjes die ze anders rustig met hun vrouw op de bank hadden besproken. Als ze uitgekleed op die bank bij je liggen, geven ze zich toch sneller bloot. Maar ook onderling is er op de kamers heel wat afgepraat.” Daniels merkte dat het verlengde verblijf in Moskou de meesten op een gegeven moment de keel uithing. „Zo’n week van huis is erg lang voor voetballers. Een groot verschil met bij voorbeeld wielrenners is, dat de Feyenoorders er van tevoren niet op waren ingesteld dat de trip zó lang zou duren.” Volgens John Andriessen, een van de teamartsen, en Daniels is de basisconditie van de Rotterdamse selectie beter dan twee seizoen terug onder het regiem van Bengtsson en Verbeek. „Dat is objectief meetbaar”, wist Andriessen. „In deze fase kunnen die jongens daarop terugvallen. Ook de mentale weerbaarheid is vergroot.” Ruud Daniëls was het daarmee eens. „Als je je lekker voelt, kun je een stapje meer doen.” Morele dompers, zoals de uitschakeling voor de Europa Cup, worden sneller verwerkt, omdat het op dit moment 'tussen de oren’ goed zit. „Het psychische welzijn van spelers is erg belangrijk”, vond Daniëls. „Dit zijn allemaal vriendjes van elkaar. Iedereen wil bij de ploeg horen. Sommigen, zoals Peter Bosz, moet je zelfs afremmen omdat ze anders onverantwoorde dingen doen. Ze zijn in staat extra krachten aan te boren, zichzelf en elkaar enorm op te peppen.” Bij dat proces komen volgens Daniëls in bepaalde leien van de hersenen stoffen vrij die pijn en vermoeidheid verdringen. Een fan die stoffen is endorfine, sen soort morfine. „Welk effect dat heeft? Je kunt het een beetje vergelijken met een soldaat die in de vijandelijke linies zijn been verliest. Door de aanmaak van endorfine is hij in staat zich helemaal naar zijn eigen linie te slepen om pas daar in elkaar te storten."

Trainer Willem van Hanegem zei over dergelijke materie niet met de fysiotherapeut te praten. Als hij wel die wetenschap had gehad, had hij tegen Volendam ongetwijfeld Mike Obiku in het veld gebracht om het doelpuntentotaal op te vijzelen. De Nigeriaan werd in Moskou namelijk verliefd op een landgenote met wie hij toevallig aan de praat raakte. „Hij was totaal in de wolken”, aldus de fysiotherapeut. Obiku zou volgens de endorfine-theorie helemaal zijn grenzen verlegd kunnen hebben. Een lachende Daniëls: „Ja, maar je hebt ook nog te maken met iemands technische en tactische vaardigheden.” Na het duel met Volendam (1-2) kon het grootste deel van de Feyenoord-selectie uitkijken naar een week van herstel. En het kwartet (De Goey, De Wolf, Witschge, Blinker) dat gisteren voor de nationale t ploeg werd uitgenodigd, nam die invitatie gretig aan. Bij Rob Witschge kwam het woord vermoeidheid niet over de lippen. „We hebben met het spel tegen Volendam bewezen dat we daar geen last van hebben. Vooraf tekenden we voor een overwinning, achteraf zeggen we: Hadden we het doelsaldo maar opgevijzeld. Ik pak nu even wat rust en ga dan gewoon door. Ik heb een reeks gemaakt van veertien duels s in zes weken. Ik heb niet eens tijd om na te denken over alle inspanningen.” 

Regi Blinker, die zijn debuut maakt in de selectie van het Nederlands elftal, heeft zijn eigen geheim om op de been te blijven. „Op de ochtend voor een duel neem ik wat bijenpollen. Dan voel ik me super. Als vervolgens mijn eerste actie goed is, groei ik vanzelf in de wedstrijd.” Zoals gisteren, toen hij twee doelpunten maakte en daarmee Feyenoord in een goede uitgangspositie voor de titel manoeuvreerde. „Twee goals in een duel, dat is me niet eerder gelukt.” Of hij het niet vervelend zou vinden om woensdag wéér aan de bak te moeten? „Mijn uitverkiezing is een nieuw hoogtepunt. Een paar keer eerder had ik erop gerekend, nu durfde ik dat niet meer te doen. Gewoon om mezelf een teleurstelling te besparen. Ja, voor Oranje heb ik al mijn vrije dagen over. Ook al is het tegen San Marino.”

Gallerij: