Manchester United 2 - 1 Feyenoord

Wedstrijdverslag:

Met opgeheven hoofden stapten de Feyenoorders gisteravond van het heilige gras van Old Trafford. Zij waren er in geslaagd de nederlaag tegen Manchester United dragelijk te houden: 2-1. En dat vonden de Rotterdammers al een prestatie van formaat. Hoewel de rol van Feyenoord in de! Champions League na de nederlaag lijkt uitgespeeld, feliciteerde trainer Arie Haan zijn ploeg met het resultaat. „Meer zat er niet in”, zei hij.

Het acceptabele verlies van Feyenoord was evenwel nauwelijks de verdienste van de Rotterdammers. Daarvoor gaven zij teveel kansen weg en creëerden ze er zelf te weinig. De krappe nederlaag lag veel meer aan het falen van de aanvallers van Manchester, die liefst 12 grote mogelijkheden onbenut lieten. Maar dat was de kampioen van Engeland na afloop een zorg. Manchester had weer drie punten en dat telde. Manchester was superieur aan Feyenoord. Op alle fronten. Maar aanvankelijk was er van klasseverschil nauwelijks sprake. De tactiek van Feyenoord deugde gisteravond ruim twintig minuten. De eerste twintig minuten. Gedegen en rustig vingen de Rotterdammers in die fase Manchester United op. Schuiteman klitte aan Andy Cole, Kees van Wonderen volgde Teddy Sheringham en Fernando Picun ruimde achter dat tweetal alles op. Maar belangrijker nog dan de neutralisatie van de aanvallers was het goede, verdedigende werk op het middenveld. Daar won Feyenoord aanvankelijk de slag, mede door het wat gemakzuchtig spel van de Engelsen. De speelwijze van Feyenoord (vijf verdedigers, vier middenvelders) bracht evenwel een groot nadeel met zich mee: aanvaller David Connolly was zo eenzaam dat Rotterdams balbezit nooit lang duurde. De Ier miste steun. ManUnited had twintig minuten nodig om de tactiek van Feyenoord te doorgronden. Toen raakten de Mancunians op toeren. Het middenveld won terrein terug, de aanvallers kwamen vaker los van hun bewakers. Plots leek de kampioen van Engeland op een sneltrein. In hoog tempo schiep Manchester zich kansen. Cole profiteerde bijna van een fout van doelman Dudek en Giggs zag zijn kopbal in de handen van de Poolse keeper belanden.

De kansen waren een voorbode van een helse fase voor Feyenoord. Steeds verder moest de
ploeg van Haan zich terugtrekken. Rondom het eigen 16-metergebied werd een muur gebouwd, maar de gaten werden almaar groter. Wat Manchester aanvankelijk enige moeite kostte, werd een koud kunstje. Beckham dribbelde door de defensie van Feyenoord, maar stuitte op Dudek. Twee minuten na het half uur geschiedde wat dertig minuten voorkomen kon worden door Feyenoord. Dennis Irwin stoomde over de rechterflank op, zette voor op Cole, die Paul Scholes knap aanspeelde. Met een bekeken knal bracht de jonge middenvelder ManUnited op voorsprong: 1-0. De honger van Manchester werd alleen maar groter door de openingstreffer, de verdediging van Feyenoord almaar zwakker. Bovendien raakte Feyenoord de geblesseerde Van Bronckhorst kwijt. De koploper van de groep kende genade noch gemakzucht. Kans op kans schiep Europa’s rijkste club zich in de laatste tien minuten voor rust. En de ene was nog mooier dan de andere. Maar Butt, Giggs, Cole en Sheringham verprutsten ze. De stand bij rust deed het spelbeeld geweld aan, maar gaf Feyenoord moed voor de tweede helft. Het vertrouwen van de Rotterdammers leek nauwelijks aangetast door de suprematie van Manchester. Feyenoord ging vooruit, soms zelfs met drie spelers tegelijk. En dat bracht de defensie van de Britten nog aan het wankelen ook. David Connolly schoot een keertje goed en Schmeichel redde een keer ternauwernood voor de kleine Ier de bal kon oppikken. Maar de ietwat aanvallendere intenties van de Rotterdammers impliceerde wel dat achterin meer ruimte werd weggegeven. De droomkansen werden echter niet benut door Sheringham (twee keer), Cole en Scholes. De vijfde mogelijk was echter wel raak. Graff vloerde Sheringham in het strafschopgebied. Vanaf elf meter schoot Irwin hard raak: 2-0. Het anders zo broze zelfvertrouwen van Feyenoord was echter niet te knakken. Alsof de tegenstander niet twee klassen beter was, bleven de Rotterdammers vrolijk aanvallen.

Daardoor ontstond een open duel. Niet goed, wel boeiend. Manchester bleef kansen missen, Feyenoord bleef vechten om een afgang te voorkomen. En daarin slaagden de Rotterdammers wonderwel. Mede door een doelpunt van invaller Henk Vos werd de nederlaag dragelijk. Maar soms bedriegen cijfers.