Feyenoord 2 - 1 RKC

Wedstrijdverslag:

Na ruim vier maanden van tobben was er gisteravond eindelijk een beetje logica te ontdekken in de opstelling van Feyenoord. De omzettingen resulteerden niet meteen in beter voetbal en leidden ook niet het echte herstel in. Ze zorgden er wel voor dat de Rotterdammers zonder veel problemen tegen RKC de eerste zege (2-1) in vijf wedstrijden boekten.

De overwinning op de Waalwijkers maakte de Feyenoorders niet blind voor de realiteit. Ook zij zagen in dat de tegenstand van de Brabanders zo mager was dat elke vorm van optimisme op opportunisme zou lijken. Het schort bij de Rotterdammers al maanden aan de opbouw van achteruit. Daar stonden wedstrijd na wedstrijd de aanvallend zwakste spelers. Patricio Graff, George Boateng en Fernando Picun. Bij hen begon telkens opnieuw de misère. Haan greep niet in, zijn voormalige assistent Geert Meijer wél. Na het geschutter van de achterste linie tegen Fortuna deed hij het enige logische: Picun eruit, Schuiteman erin en Graff en Boateng naar de zijkanten, waar zij het minste kwaad kunnen en als dappere dravers heen en weer kunnen rennen. Bovendien liet hij aanvoerder Jean-Paul van Gastel en alleskunner Kees van Wonderen een linie terugzakken, opdat zij de opbouw voor hun rekening konden nemen. Op het middenveld schiep Meijer een plaats voor Igor Korneev, een begenadigd spelverdeler. De ogenschijnlijk eenvoudige omzetting zorgde ervoor dat Feyenoord zijn beste opbouwers op een centrale plaats in het elftal had staan. Daarmee verzekerde Meijer zich van een betere aanvoer van de aanval. En van rust. Van Gastel, Van Wonderen en Komeev raken niet in paniek als zij worden opgejaagd. Zij bewaren de kalmte. De ingreep kwam op het goede moment én tegen de juiste tegenstander. RKC had niet zoveel lef als Fortuna. De Waalwijkers waren niet overtuigd dat een goed resultaat tegen Feyenoord haalbaar was. Zij stelden zich nederig op. RKC kortom, was de ideale sparringpartner voor een elftal in nood. Maar zelfs met de juiste tactiek wordt een kwakkelende ploeg niet ineens een soepel draaiend geheel. Daar is meer voor nodig. Vorm, een ondefinieerbaar goed, en zelfvertrouwen bijvoorbeeld. En die ontbraken bij veel Feyenoorders, niet zo vreemd overigens na een reeks van vier nederlagen en ladingen van kritiek. Cruz, Connolly, Graff en Boateng, ze wilden wel, maar konden niet beter.

Maar Feyenoord was gisteravond eindelijk een eenheid. De bereidheid om voor elkaar te werken was groot. Daarom liepen Van Gastel, Van Wonderen, Korneev, Bosvelt en Van Bronckhorst nog een stapje harder dan normaal. Om de gebreken van de rest te camoufleren. Om te strijden voor een goed resultaat en om een eerste aanzet te geven tot herstel. Vijf goede spelers zijn echter te weinig om het spel te domineren. Zelfs tegen RKC. Wat het vijftal ook probeerde, van pressie was geen sprake. Wél van een (licht) overwicht. Het duurde precies drie kwartier alvorens Feyenoord z’n goede bedoelingen beloond zag met een treffer. En het was uitgerekend de verguisde Graff die de Rotterdammers op voorsprong bracht. De blijdschap over de treffer zei alles. Op de reserve-bank lachte iedereen, van trainer tot verzorger van dokter tot wisselspeler. Het doelpunt bevrijdde Feyenoord niet. Integendeel. De treffer leek eerder een zware last. Bij het vijftal raakte de energie op en het beetje structuur dat de ploeg bezat, verdween. Van RKC hoefden de Rotterdammers evenwel niets te vrezen. Sterker, de Brabanders hielpen Feyenoord over het dode punt heen door steeds verder terug te zakken en de Rotterdammers veldvoordeel te schenken. Vier minuten voor tijd bracht Cruz zichzelf en zijn ploeg opluchting door van dichtbij voor 2-0 te zorgen. De tegentreffer van Van Wanrooij in de blessuretijd deerde niet meer. „Deze overwinning biedt perspectief, zonder dat we nu juichend het stadion uitmoeten”, zei trainer Meijer. „Woensdag wacht Manchester United en die ploeg heb ik gisteren gezien... Laten we maar genieten van deze zege.”