Fortuna Sittard 0 - 2 Feyenoord

Wedstrijdverslag:

Onderweg naar Europees voetbal deed Feyenoord gisteravond goede zaken. In stadion De Baandert namen de Rotterdammers de hindernis Fortuna Sittard zonder al te grote problemen. Met 2-0 werd de concurrent uit Limburg terzijde geschoven.

De manier waarop Feyenoord de weinig overtuigende aanval van Fortuna Sittard afsloeg, was overigens verre van hoogstaand. Feyenoord won dankzij twee koelbloedige momenten van Giovanni Van Bronckhorst. En daar was meteen ook alles mee verteld. De matige wedstrijd van gisteravond kenmerkte zich onder meer door zijn rommelige openingsfase. Zowel de Limburgers als de Rotterdammers hielden het tempo laag en waren schuldig aan veelvuldig balverlies en het maken van persoonlijke fouten. De openingstreffer viel, na 21 minuten, dan ook min of meer uit de lucht. Korneev bediende Van Bronckhorst, die ogenschijnlijk in buitenspelpositie de bal oppikte. Omdat Hermans bleef hangen en zo de buitenspelval ophief, mocht Van Bronckhorst van scheidsrechter Temmink en grensrechter Talens doorgaan. De Rotterdammer deponeerde vervolgens de 0-1 koelbloedig achter doelman Van Zwam. Het doelpunt van Feyenoord bracht in ieder geval wat leven in de tweestrijd. Fortuna Sittard bleek niet al te lang aangeslagen, toonde veerkracht en kwam op die manier enigszins terug in het duel. Het elftal van Van Marwijk kreeg zowaar mogelijkheden op de gelijkmaker. In het doel van Feyenoord pareerde doelman Dudek echter de inzetten van Kool en, na een beoordelingsfout van Van Gobbel, Jeffrey. De beste kans was overigens voor Hamming. Vrij door Dudek liet de topscorer van de Limburgers doorschemeren ook momenten van weinig koelbloedigheid te kennen. Hij schoot naast.

Feyenoord stelde daar bitter weinig tegenover. Alleen de lichtvoetige Kalou, ingevallen voor de met een blessure uitgevallen Vos, verscheen voor de pauze in de buurt van doelman Van Zwam. Ook hij faalde. Het moment toonde eens te meer de onmacht van de Rotterdamse aanvallers. Op rechts kwam Demetradze niet in het stuk voor. Op links liep Vos, tot aan zijn wissel na 36 minuten, wat verloren rond. In de rust verloste trainer
Demetradze uit zijn lijden en verving hem door Graeff. Het inbrengen van de linksback Graeff als aanvaller zei gisteravond voldoende over de problemen van Beenhakker op de momenten dat Cruz afwezig is. In De Baandert ontbrak de Argentijnse spits vanwege een schorsing. En zonder de soms inventieve ogenblikken van de in velerlei opzichten zo onberekenbare Cruz, was Feyenoord nog bleker dan bleek. Toch was het de nummer drie van de eredivisie, die het duel een tweede hoogtepunt schonk. Kalou, hoorbaar de lieveling, van Het Legioen, profiteerde van de ruimte die het naar de gelijkmaker zoekende Fortuna Sittard hem bood. Zijn voorzet werd gemist door de even eerder voor Dassen in het veld gekomen Lee. Enkele meters verderop genoot Van Bronckhorst opnieuw alle ruimte. Zijn schuiver in de korte hoek was Van Zwam te machtig: 0-2. Het doelpunt maakte meteen een einde aan de wedstrijd. De Limburgers vochten zich dan wel terug in de wedstrijd, maar echt overtuigend was het allemaal niet. Daarvoor gaven teveel bepalende spelers aan Limburgse zijde niet thuis. Feyenoord meer kwaliteit, meer routine nam, gesteund door de voordelige marge, langzaam maar zeker de controle over het treffen van Fortuna Sittard over. Bovendien had het elftal van Beenhakker in verdedigend opzicht de zaken op dat moment goed voor elkaar. Alleen in de slotfase toonden de Limburgers nog enige dreiging. Dat was echter veel te weinig om de Rotterdammers te verontrusten.

Los van de nederlaag van gisteravond, bij Fortuna Sittard zijn . ze realist genoeg te beseffen dat de club duidelijk boven haar stand leeft. Zelfs voor trainer Van Marwijk is het aantal van 40 punten niet alleen onvoorstelbaar, maar soms ook heel onwerkelijk. Hij merkt dat aan zijn spelers, die nog steeds alle zeilen moeten bijzetten de automatismen en gemaakte afspraken uit te voeren en de positie op de ranglijst waar te maken. Tegen Feyenoord was het al niet anders. Het ging bij de Limburgers allemaal minder vanzelfsprekend dan van de nummer zeven van de eredivisie, en halve finalist in de strijd om de Amstel Cup, toch mocht worden verwacht.